Profil de CORRECHOUSOCorrechouso Para O MundoPhotosBlogListes Outils Aide

Blog


11 juin

O CASTELO E O PARADOR DE MONTERREI

                                     O CASTELO
 
Por este fermosísimo castelo do século XV, pasaron varias linaxes :os Ulloa, os Zúñiga, os Viedma, Fonseca, Acebedo a por último os Duques de Alba. Na Idade Media, o conde de Monterrei dominaba dende alí tódolos seus vasallos.
Conta con tres recintos diferenciados cun estado de conservación bastante bo e coa iglexa parroquial de Sta María.

Dominando todo o val, érguese maxestuoso. Esa posición permite comtemplar unhas fermosas vistas dende o alto da súa torre maior.

Está rodeado de viñedos propiedade de xente moi importante como o diseñador de moda Roberto Verino.

 

                         O PARADOR DE MONTERREI.

 

Nada mellor para comtemplar á vez o castelo e todo o val que o fermoso Parador de Monterrei. Alí, únense os elementos enxebres, unha gastronomía típica galega e as comodidades que satisfacen as máis grandes esixencias.

Con aires de Pazo Galego e nun entorno envidiable.

 

Para máis información e reservas, pincha na seguinte imaxe:

 

VERÍN E COMARCA

                              VERÍN
 
A  dezasete kilómetros de Laza e a uns 25 de Correchouso, Verín ofrece todo o que se pode esperar dunha cidade. Vixiada perennemente polo castelo de Monterrei, a escasa distancia da fronteira con Portugal,con numerosísimos atractivos, Verín é o punto de referencia e encontro de toda a comarca que engloba. Cunha oferta de servizos moi numerosa.
 
 
                                     INSTALACIÓNS E SERVIZOS
 
Verín conta cun Hospital e centro de especialidades, centro de saúde, numerosas farmacias, e medicina privada.
Por outro lado temos un polideportivo con piscina cuberta, as piscinas municipais, unha praia fluvial,
e unha oferta numerosísima de supermercados, tendas de roupa, electrodomésticos, móbeis e todo aquelo que se poida necesitar.
 
 
 
                                            AS FEIRAS
 
Tres veces ó mes, Verín ferve.O día 3, o 11 e o 23. O mercado ó redor da praza atrae a moita xente que non só busca  unha boa compra senón tamén atoparse cos coñecidos, charlar con eles....e se se tercia tomar o pulpo.
 
 

 

                                                                     AS FESTAS

 

Ou quizás mellor sería falar da FESTA RACHADA. Pola súas características Verín recolle a tódala xuventude dos arredores e un número cada vez máis numeroso de xente de Portugal en busca de diversión.... e non falla nas espectativas, de novo o redor da Praza está cheo de pubs cunha oferta variada en canto a música , que últimamente se amplía polas rúas cercanas. Tamén as discotecas , a última hora da noite (ou sería mellor decir á primeira da máñá) chaman á xente con oferta de espectáculos diversos.

Pero as festas locais por excelencia son o Entroido de Verín e o Lázaro . A primeira máis universal, a segunda máis recollida , pero ambas cheas de atractivos.

O Entroido en Verín comeza ca gran festa das mulleres, sí, sí, só das mulleres o xoves de Comadres. Cea e diversión só para mulleres ....o encanto desta noite en Verín é que saen as avoas, as nais, as sogras, as tías, as fillas, as sobriñas.....e algún que outro que non se quere perder tal escaparate de "femias" e se disfraza de muller (alguén lles debería explicar que muller non é igual que "puta"....porque máis ven van do segundo...)Tomada por mulleres, Verín vibra.........vibra de verdade.

Os cigarróns son a figura dominante do entroido, eles dirixen os desfiles , moi chamativos, e os seus cencerros son a música ambiental tamén no Entroido de Verín.

 

O Lázaro, sete semanas despois co entroido (pra dar tempo a recuperarse) é outra festa chea de música, marcha, e xogos para os máis pequenos.

 

Por último destacar as festas que surxen en Verín no verán, entre as que destaca a  "Batukada" (unha reminiscencia do entroido, para todos aqueles que naquelas fechas non poden acudir ) ou o festival folk .

 

                         ONDE COMER E DORMIR

 

A oferta é moi amplia, hoteis, parador, pensións e moitísimos restaurantes. Aquí eu destaco os que para mín son máis atractivos:

Para dormir, o Parador, á beira do castelo de Monterrei ou o Hotel Restaurante "O Gallego".

Para comer, ademais deses dous tamén me parece destacable
" A Lousa" ou varias parrilladas esparexidas aquí e alá. Para bocadillos e hamburguesas, hai unha calle peatonal onde as podes disfrutar vendo ós transeúntes, para tapas abriu un novo restaurante da cadena Lizarrán; e o postre , como non, na xeadería "Viruxe".

 

            MÁIS INFORMACIÓN NO SEGUINTE ENLACE

 

 

   VERÍN DE NOCHE.COM        

 

9 juin

LAZA ,O NOSO AXUNTAMENTO

LAZA
 
LAZA É A NOSA VILA MÁIS CERCANA. CONSERVA A TRANQUILIDADE RURAL E O CONTACTO DIRECTO COA NATURALEZA E TEN Á VEZ TÓDOLOS SERVIZOS: AXUNTAMENTO, CENTRO DE SAÚDE, FARMACIA, COLEXIO "O CASTIÑEIRO" (HASTA SEXTO DE PRIMARIA), VARIAS TENDAS, BANCOS, UNHA PISCINA NATURAL , UN POLIDEPORTIVO, UN ALBERGUE DE PEREGRINOS E POR TER, INCLUSO TEN UNHA BASE DE HELICÓPTEROS DE EXTINCIÓN DE INCENDIOS.
 
                      
                                        FESTAS 
 A festa por excelencia en Laza é o entroido....en realidade non se vive como unha festa normal , senón con verdadeira devoción. Os peliqueiroTEXTO MIENTRAS CARGA LA IMAGENs son os mandamáis do entroido, eles mantén o orden e pon a música máis especial eses días. As formigas, o luns , son as responsables de que Laza se poña a rebentar de xente de tódolos lugares, a morena, a bica do peliqueiro, o folión ......todo vale para perdernos entre a xente, porque se algo caracteriza ó entroido de Laza é que te sumerxe na festa, te integra, non eres un mero espectador.
 
 
Outra festa , de non tanta sona, pero tan cargada de elementos da tradición do pobo é o SANTO CRISTO (1 de maio), nesa festa hai una fermosa procesión a través dos cruceiros do pobo, en cada cruceiro os danzantes deléitannos coas súas danzas, preside a procesión un Adán e unha Eva , a identidade desta última é un dos segredos mais guardados, só se sabe ese mesmo día. Está obligada a non lle rir as gracias ó Adán ,cousa a veces moi difícil.O sinal de que está a punto de comenzar a festa é o "maio" plantado enfrente do axuntamento.
O SAN XOAN, a NOITE CELTA, son outras celebracións na vila.
 
 
 
                  ACTIVIDADES DE OCIO E TEMPO LIBRE
 
A variada orografía do axuntamento fan que o sendeirismo, o ciclismo , as rutas sean moi variadas, abundantes e atractivas.
A ruta de Travesa, a ruta da Armada, a pista do Marroquí, a ruta das minas, a Vía da Prata, o val do Támega......
 
En canto a outras diversións, contamos co polideportivo (pódese alquilar por horas ), as piscinas naturais no río, un campo de fútbol con herba natural ....
 
Para repoñer forzas , un novo restaurante "Casa Elena" a tres Km se chega de Laza, en Souteliño, ademais dos restaurantes da misma vila.
 
E xa para dormir conta Laza cun albergue de peregrinos, unha casa rural, e unha pensión....ademais de ofrecer alugueres particulares.
 
 
 

AlgúnTEXTO MIENTRAS CARGA LA IMAGENs teléfonos de interese:

 
Axuntamento de Laza: 988 42 20 02
 
Protección Civil de Laza: 988 42 21 12
 
Centro de saúde: 988 42 22 17
 
Complexo "O Rebentón": 988 42 20 61
 
Casa rural "O Boutallón": 988 41 41 72
 
Albergue de peregrinos: 988 42 21 12
 
 
 
 
LINKS CON MÁIS INFORMACIÓN DE LAZA
 
 
 
 
                                  

 

 

                            

19 mai

NOVEDADES

iiiiiiiiiiiiiiiiiii NUEVO !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

...HISTORIA DEL PUEBLO A TRAVÉS DE SUS GENTES:entrevista a Consolación.

 

 

....LA CARACOCHA DEL CASTAÑO: la queimada,diccionario sexual gallego.

 

 

....CONCURSO: después del primer intento, el sábado pondremos de marcha el

concurso. Aparecerá una foto de la cual habrá que adivinar el lugar. Participa.

.

 

....CORRECHOUSO PARA EL MUNDO.Ahora la página en español e inglés.

.

 

.....NUEVAS FOTOS DE LAS CASAS Y LAS GENTES.

 

 

 

/ / / /     ██

LEYENDAS Y CUENTOS

 (((((((PENDIENTE DE TRADUCCIÓN.....DISCULPEN LAS MOLESTIAS)))))

 

-------------------------O CIPRIANILLO--------------------------------

Fálase en Correchouso de certo libro máxico que rondaba polo pobo titulado "CIPRIANILLO" .Un libro de bruxería, de demos, de tesouros.Quen o tuvo nas súas maus e abriu as súas páxinas non quere nin falar do que alí leu.Conxuros, maleficios,maxia negra e ..... Actualmente non se coñece o paradeiro desde exemplar embruxado.

 

 

 

 

 

 

--------------------OS CORVOS------------------------------------------------------------------

 

Estas aves negras son de mal agüero, cando desde Correchouso se oen insistentemente ou cuando voan formando unha cruz dícese que rondan un alma en pena ou que anuncian unha inminente morte.

 

 

IMG src="http://pobladores.lycos.es/data/pobladores.com/ca/nd/candelasss2005/channels/candelassspoblado/images/4125318clouds.gif">

 

 

 

 

 -

 

------------------ CANDO O CAN FAI COMO O LOBO--------------------------------

auuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu

 

 

Outro mal agüero, é que algún dos cas do pobo se poña a oulear coma o lobo diante dalgunha casa, e máis se hai alguén enfermo nela.....ese ouleo lastimeiro anuncia a pena do final que chega...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-----------------------------  A SANTA COMPAÑA -------------------------------------

                        

 Ser ánimas é o noso futuro. Así viviremos despois da nosa morte.A Santa Compaña é unha procesión de ánimas que acompañan sempre a un vivo para facerlle ver que o están esperando...Ás veces lévanno xa no ataúde. Son espectros invisibles que normalmente se mostran a familiares da ánima que queren levan con eles.

"A Santa Compaña
(poema celta)

Por veces recordo camiños  perdidos
que sólo transitan persoas feridas,
como almas en pena sen destino certo,
largas procesións que buscan a vida.

Marchan pola senda do silencio grave,

coa vista fixa, sen decir palabra.

A xente do pobo sabe de quen falo,

só que a miran sen querer nombrala.

Ambulan veredas de bosques cerrados

sempre acompañados de lúa en menguante

e cruzan os surcos de trigales baixos,

véndose ó lonxe como agonizantes.

Dicen que nas noites de niebla temprana

alumbran o seu paso con candiles tenues.

Non  se ven estrelas, os cas non ladran,

como por respeto á
Santa Compaña...

 

 

 

 

 -

 

----------------------- AS ÁNIMAS DO PURGATORIO --------------------------------

Cando nos vamos deste mundo, vivimos para sempre en forma de ánimas....pero non todas as ánimas alcanzan a felicidade eterna...algunhas viven no purgatorio queimándose e penando porque algo lles quedou por facer no noso mundo.

 

 A única maneira de deixar o purgatorio é saldar as contas pendentes....as ánimas do purgatorio aparécenselle a familiares ou amigos e pídenlle que paguen aquela misa que lles quedou por pagar ou que fagan aquelo que lles quedou pendente....só cuando o consiguen desaparecen e viven para sempre fora do temeroso purgatorio.

 

 

 

 

 

 

------------------------------------ OS ASUSTANENOS -------------------------------

 

Todos os pais e avós se encargaban de que os nenos souberan os peligros ós que se enfrentaban cando se portaban mal ou cando traspasaban os límites do pobo.... Dous homes malos estaban desexando escapaiiiipillar os nenos e facerlles o peor.... O Sacaúntos e o temible Home do Saco.Estes contos valían para que os rapaces se desen conta do horrible que sería ser capturados por eles:

"O Home do Saco"

Polos pobos viaxaba un home cun saco ó lombo.Cada vez que chegaba a un novo pobo ía a praza e sentábase nunha pedra co saco ós pés. Cando se reunía a xente ó seu redor, sacaba un coitelo moi grande e berraba:"canta saco canta, si no te meto la lanza" .....e o saco empezaba a cantar  cunha voz fermosísima. Un día fíxoselle de noite nun pobo e pediu casa pra quedar a durmir, ofreceulla unha muller que tiña unha nena pequena na casa. A esa nena picoulle a curiosidade....cómo sería un saco máxico por dentro...así que esperou que caira a noite e cando o oiu os ronquidos do home ,entrou á habitación e abriu o saco..........dentro había nenos pequenos como ela, famélicos e temerosos.....eran os nenos os que cantaban baixo a amenaza da lanza.....a nena quixo botarse a correr e contarllo a súa mai, pero o home do saco despertou e meteuna cos demais no saco.En canto foi de día, o home  colleu o pesado saco e seguiu o seu camiño, parando aquí e alá presumindo do seu "saco máxico".Da nena nunca máis se soupo.

 

" O Sacaúntos ou Sacamantecas"

TEXTO MIENTRAS CARGA LA IMAGEN

 

 Era un home grande e mal vestido, cunha mirada terrible. Escondíase nas inmediacións dos pobos esperando coller algún neno....cando algún se acercaba collíao e sacáballe o unto, toda a graxa ....desfacíaos como se fosen un porco para quitarlla. Unha vez tiñan o unto marchaban ó bosque onde o comía pra volverse forte e vigoroso coma os nenos.Cada vez que un neno se alonxaba do pobo....o seu fin era terrible.

 

 

 

 

 

 

-------------------------------------- AS MEIGAS---------------------------------------

MÁXIAAAA

 

 As meigas, bruxas, magas...son adoradoras do diaño, poden facer maleficios...para o pobo representan o mal , o pecado.., pero tamén a arma para librarse de dolores, de encantamentos, para adiviñar o futuro.Este amor/temor ás meigas fai que ninguén se atreva a negar a súa existencia: "Eu non creo nas meigas...pero haberlas, hailas"

 

 

 

 

 

 

 

 

-------------------------------- O MAL DE OLLO -------------------------------------

TEXTO MIENTRAS CARGA LA IMAGEN

 

 Hai certas persoas capaces de trasmitir polos ollos o que teñen na alma...son persoas perigosas, das que hai que librarse, porque se te envidian ou che desexan mal , cunha mirada bótanche "mal de ollo".Hai que pasar rápido por onde están elas, e evitar miralas fixamente,pois coas súas miradas pódennos mandar enfermidades eternas.É tal o poder que emanan que ó seu paso o rebaño de ovellas espállase, os corvos fuxen despavoridos, o vento sopla con forza ó seu paso.Se algunha delas nos vota o mal de ollo, debemos recurrir a ritos para librarnos del...cousa nada fácil, créanme.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

CONCURSO

Poño en marcha este concurso , como estaba prometido. As bases son :
1-Aparecerá cada cierto tiempo una foto que debereis identificar,el sitio, o el nombre si lo conocéis o alguna referencia que sirva para corroborar que sí sabéis de qué se trata.
2-La respuesta irá a mi correo javimarnoa@hotmail.com i yo publicaré los resultados fielmente aquí .
3-El primero que acierte tedrrá 10 puntos, el segundo 5, el terceiro 4, el cuarto 3 , el quinto 2 y el sexto 1....es importante ser el primero, pero también puntuar.
4-El ganador tendrá un premio sorpresa y le será entregado el día de la fiesta del pueblo.Recordad que lo importante es participar y sobretodo descubrir Correchouso.
 
Y la  SEGUNDA FOTO ES  LA SIGUIENTE..........
 
 
 
 

Ya podéis contestar el lugar  de esta última foto. Ya sabéis el correo javimarnoa@hotmail.com.

La  anterior era  la FUENTE DE LAS QUELLAS,casi llegando a la  PONTE (como muchos acertasteis). Seguro que habéis pasado  por allí miles de veces, pero claro, fijándoos solo en no pisar las abejas y en el  agua que atraviesa el camino.Además de ser una fuente natural , esas piedras que le dan la forma cuadrada tienen  una razón de ser, era el lavadero que había antes del de la fuente...sí, allí iban las mujeres (hace  unos  años era impensable ver a un hombre lavando, y menos en público) a enjabonar la ropa , aunque   despues había que ir a aclaralra al río....recuerda  mi abuela que a veces el agua estaba tan sucia que se podía cortar, ya que se renueva muy lentamente y de aquellas  toda la ropa de Correchouso pasaba por allí. En ese  caso el río era la solución (más incómodo) pero más limpio.....eso sí, antes no tenía toda esa hierba alrededor.

DIARIO DE CORRECHOUSO

 

 


 

  • El  INORDE (instituto de desenvolvimento económico) anuncia que se recuperará la pista del marroquí , así como el antiguo teleférico que existía para sortear el cáñón de nuestro  Río Cabras y  que servía para subir materiales a la  vía del tren .Este cable unía y posiblimente unirá LAza y Toro por encima de nuestro río. Esta mejora está incluída en otra aún  más pretenciosa que inclúyer  también  la  recuperación de las casas del  ferrocarril como reclamo turístico. Aquí podréis leer más sobre esta última noticia:

 

                                      

                    Como nota anecdótica, nuestro "Cable" se llama así porque precisamente hasta allí llegaba otro  teleférico que en aquella época se llamaba eso , cable, para subir material para el ferrocarril.

  • Misteriosa desaparición de unos árbores de kiwi en la airavella en el  campo de José Luis.Algo parecido a lo  que le pasó  a Reló hace un año en la nogueira , donde le desaparecieron varios castaños que tenía recién plantados...Si alguien puede dar noticias de ello....agrege por favor un comentario en el fondo de la página.,
  • Ya tenemos fechas para la fiesta del Santiago , serán los días 24 y 25 de julio (lunes y martes).La comisión de fiestas no ha sufrido ninguna variación ;de momento , los de siempre: Eduardo, Edu, Aki, Javi, Cali,Isa e Marimar.Aunque si te apetece sumarte está totalmente abierta a todo el mundo.Como todos los años se ha juntado a los vecinos para verificar que se contaba con el apoyo.El resultado ha sido positivo.
  •  
  • Los vecinos afectados por la perdida de castaños en el incendio del pasado agosto recibieron una contestación negativa de la junta de galicia con respecto a las ayudas solicitadas.Solo se consiguió la reforestación de los pinos ardidos. A este respecto Silvia escribió al gabinete del gobierno y obtuvo una contestación que podréis leer en su grupo de msn

 

  • Los camiones que están sacando la madera de pino (la zona ardida perteneciente al Navallo) destrozan la carretera a Laza. Son demasiado pesados, y tanto Martín como Laureano y Reló están tratando con el alcalde posibles soluciones.

 

  • La cena de pascua ya tradicional tuvo este año cerca de 40 personas asistentes.

    HISTORIA DEL PUEBLO A TRAVÉS DE SUS GENTES

    A CONSOLACIÓN,memoria viva del pueblo:
     
    ¿Cuántos años tienes ?
    Teño 91 ,soy ya muy vieja, recuerdo ver nacer a los que ya son abuelos.
     
    Entonces, con 91 años , naciste en  el  1915,..cómo era la vida en el  pueblo en esa  época?
    Pues era muy pobre, con mucha falta.No había ni para comer, yo iba con un rebaño de reses desde bien pequeña por eses montes arriba y llevaba solo un bocado de pan para todo el día.Le decía a mi tía que me lo untara con aceite por lo menos que así no me entraba y ella me decía , hijita no puedo, ordeña una cabra y mójalo con eso.
     
    Encima tú eras huérfana de madre y padre ...
    Sí, fui muy despreciada,me crió una tía que hizo lo que pudo,  mi madre había sido monja y se murió cuando yo tenía 3 años con mucha pena de dejarme en este mundo..........un día cuando estaba jugando en la calle me peleé con un chico y no sé si lo empujé o qué que se fue llorando a casa,carai, apareció su padre tirándome piedras y gritando cómo te atreves a pegar a mi hijo, mi hijo tiene padre y madre, no como tú que no tienes a nadie...jesús, tuve que correr calle arriba y él detrás seguí tirándome piedras, ...fuí muy despreciada, solo mi padrino medió por mí, y mi tía que despues me mandó a aprender a coser y eso me ayudó mucho cuando tuve a mis hijos.
     
    Espera.........no corras tanto, ¿fuíste  a la escuela de pequeña?
    Sí, fuí, algunos días, hasta que aprendí algunas letras, despues iba cuando podía porque había mucho trabaljo, fue una  pena, porque me gustaba y aprendía ben, el  maestro siempre me lo decía...
     
    ¿Y  donde estaba la escuela?
    Hubo varias, espera que me acuerde............la primera fué  en el  fondo del  pueblo, como te diré...r, debajo de la casa de José da Barreira, despues  también hubo en la casa que es  de  Luisa de Castor , de Concha y del  Sindo, pues allí ibamos y despues ya paso a la escuela, que fué  donde fueron  miss hijos.
     
    Había mucho  trabajo , pero tambien  os lo  pasábais bien
    Síiiiii,se hacía  fiesta en cualquier momento, baile ....en mi época había 15 chicos  en el  pueblo y  chicas  por ahí andabamos. Estaba uno que tocaba bien la filarmónica e
    y cuando los chicos  juntaban algo por 15 cadelas tocaba una tarde entera,algunas  veces venían  chicos  a rondar a las chicas de Rebordechao , de Toro, e también los chicos  de aquí iban a otros pueblos.
     
    ¿Y la  ropa? ¿Teniais  mocha para cambiar y presumir en las fiestas?
    Noooo, teníamos que ir con los zapatos  del  monte y vestidos teníamos  dos justos, se hacían  de sábanas, también trabajábamos el liño,mucha  falta había, pero como eramos todos iguales estabamos felices...aiii si hubiésemos tenido  solo la mitad de lo que hay hoy...mira cuando eran mis hijos  pequeños venía  el capador a capar los cerdos del  pueblo, y había que ponerle  una aguita  limpia y una toalla para lavar las manos, pues  yo  no sé de  donde me vino, pero teníamos una y  no había otra en todo el  pueblo y así nos la íbamos   pasando por todas las casas para que el  capador pudiera ir secando las manos......cuanta falta  dios mío, pero qué felicidad también
     
     
    Y llegó la guerra........
    Hay  Dios, la guerra, tu  abuelo paso tres años en ella , solo vino  dos veces y  teníamos a Maruja pequeñita...lque él pasaría, una vez llego con toda la ropa llena de sangre y como le daba pena despedirse de nosotras, no nos dijo cuando se iba , me  dijo coje a la  niña que voy a mear allí abajo , y cuando vi que no venía...me fuí i corriendo y le dejé   la niña a mi tía y me eché por el monte arriba a correr y todavía lo pillé, me planté delante del coche y le dije.....oye.....no me vuelvas a hacer esto, de la niña como quieras pero de mí te tienes que despedir.....ay cuanto lloré por él dios mío...
     
    ¿Cómo era la vida en esa época sin él?
    Muy  mala, con pena todo el  día, sin dormir bien por las  noches pensando lo que estaría pasando e
    y  con la  niña  pequeña, sin tener  casi  conque vestirla . Eso sí, ibamos a cobrar algo al  mes por tener el marido en la guerra, a Laza, pero la falta era mucha. 
     
     
    Y volvió  con vida...
    Gracias a Dios, lo fuí a  esperar por la carretera de Laza porque me dijeron que venía  y  venía  delgadito, con la ropa deshecha, pero vivo que algunos de su  quinta no volvieron...
     
    ¿Y de la  posguerra?
    Trabajabamos mucho  para sacar a los hijos adelante, pero fueron años muy muy  malos, lo que pasa es que al  estar juntos por lo menos estabamos felices, quien me diera tenerla  ahora también. ...Teníamos vacas, otros cabras e ovellas,se hacía  el pan en el  horno, y trabajabamos de la mañana a la noche, yo aún tenía la suerte de que sabía coser y de cualquier retal hacía una ropita para los niños que había mujeres que le ataban una tela como podían y así los tenían de la mañana a la noche. Había muchos chicos en el pueblo, porque en aquellos tiempos teníamos muchos hijos, no había lo que hay ahora....y después no se podían mantener..., 
     
    Y habllando de eso, tú eras una especie de comadrona, no?
    Bueno... si el niño venía  bien, sabía lo que había que hacerle y le hacía lo que podía...cuando venían antes de cumplirse el tiempo ....no se podía hacer nada, porque antes no había encubadoras...pero sí, yo ayudé a nacer a muchos y me buscaban cuando las mujeres se ponían malas y yo iba para allí y llevaba trapos limpios y calentaba agua y le hacía lo que podía...tambien cuando se hacían daño en los pies, sabía vendarlos y poner cataplasmas para hacer las curas, es que el médico estaba lejos....cuando tu madre era pequeña se nos puso muy mala y tuvimos que llevarla en el burro al médico...  y el  médico nos dijo  que estaba muy mal , que no iba a llegar viva otra vez a correchouso.........ay  dios, cojimos  la caballería y volvimos de noche  pensando eso, que no llegaría con vida..........yo la llevaba en la teta para sentirla chupar y ver que seguía con vida....y mira donde está hoy, se curó y después tambien se nos puso sorda de una meningitis ....dios, qué pena, pero ella ahí está como los otros 
     
    ¿Y para los  bautizos y los entierros?
    A Castro, todo a Castro, aquí no  había sacerdote  ni cementerio hasta muicho  despues, con los muertos íbase e levábanse ó lombo descansando onde lle chamaban as cruces, a cruz do colo, a cruz...
    y  los niños tambien se esperaba que tuviesen el tiempo y se llevaban a bautizar
     
    Seguiriamos hablando mucho  tiempo porque hai mucho que contar,pero en algún momento hai que acabar, dime solo qué era lo mejor  de antes y que es  lo mejor  de ahora...
    Lo  mejor  de antes era que tenía  a tu  abuelo, mucha falta pero tambien mucha  felicidad ....
     
    ¿Y de ahora?
    Bueno, ahora no  me falta de nada, bueno, me falta lo más importante....No hago nada, me lo dan  todo hecho y mucho cariño........ya no puedo pedir nada mas, ver a la familia toda que era lo que más le gustaba a él, toda la familia unida.
     
    Gracias abuela...
    De nada, hija, ...y esto dónde lo vas a poner.... 
     

    CUMPLEAÑOS

    ESTE MES CUMPLEN

    • DAVID SALGADO TORO, EL DÍA 12, 1 AÑITO
    • FELI QUINTAS, EL DÍA 10, 19 AÑOS.
    • MELANÍ REQUEJO.

    LA "CARACOCHA" DEL CASTAÑO

    La Queimada es más que una bebida tradicional gallega, es un ritual , que se prepara recitando un conjuro para alejar los diablos, las brujas, los sapos....y quedar así liberados de todo mal.

     

     

    Está hecha a base de  aguardiente gallega,azúcar ,  corteza de limón y granos de café   a la que se le prende fuego y se deja arder removiéndola a la vez que se recita  el  conjuro siguiente:

    Mouchos, curuxas, sapos e bruxas



    Búhos, lechuzas, sapos y brujas. 
    Demonios, duendes y diablos, 
    espíritus de las neblinosas fincas.
    Cuervos, salamandras y meigas,
    hechizos de las curanderas. 
    Podridos troncos ahuecados, 
    hogar de los gusanos y alimañas. 
    Fuego de las Santas Compañas,
    mal de ojo, negros hechizos, 
    olor de los muertos, truenos y rayos. 
    Aullido del perro, anuncio de la muerte;
    hocico del sátiro y pie de conejo. 
    Pecadora lengua de la mala mujer
    casada con un hombre viejo. 
    Infierno de Satán y Belcebú,
    fuego de los cadáveres ardientes, 
    cuerpos mutilados de los indecentes, 
    pedos de los infernales culos,
    mugido de la mar embravecida. 
    Vientre inútil de la mujer soltera,
    maullar de los gatos en celo, 
    pelo malo y sucio de la cabra mal parida. 
    Con este fuelle levantaré

    las llamas de este fuego
    que se asemejan a las del infierno, 
    y huirán las brujas 

    a caballo de sus escobas,
    yéndose a bañar a la playa 

    de las arenas gordas. 
    ¡Oíd, oíd! los rugidos que dan 
    las que no pueden 
    dejar de quemarse en el aguardiente
    quedando así purificadas. 
    Y cuando este brebaje 

    baje por nuestras gargantas,
    quedaremos libres de los males 

    de nuestra alma y de todo embrujamiento. 
    Fuerzas del aire, tierra, mar y fuego, 
    a vosotras os hago esta llamada:
    si es verdad que tenéis más poder 

    que la humana gente, 
    aquí y ahora, haced que los espíritus 

    de los amigos que están fuera, 

    participen con nosotros de esta Queimada.

     

     

     

     

     

    Cosas que hacen que correchouso valga la pena.El silencio del camino de valchao.Los ladridos de los perros en la noche. El murmullo del río en el pozo del no simeón.La lluvia de estrellas desde la tapadiña.La gente que está siempre.La gente que está fuera.Los motores de las motos por las pistas.Los erizos de cuatro castañas.LAs reuniones nocturnas en el escalón.Las tormentas que refrescan en el verano.La subida al San Mamed.Las risas de los niños corriendo libres por las calles.La catarata de la presa del muíño.El aire de rebordasairas.Los días de sol en otoño.El sonido de los cencerros en el carnaval.Las partidad de cartas en las tardes de domingo.Los paseos por la noche al colo.Tirar piedras a la fuente .El cantar de los gallos al romper el día.Lass comilonas donde nos juntamos. El sonido del cuco al llegar la primavera.La sabiduría y cuentos de los más viejos.Levantarse con un manto blanco de nieve.La frescura del agua del río caundo el calor más aprieta.Las moras silvestres en las cunetas.La sombra de los castaños milenarios.El pitido del coche del pan al mediodía.El baile de la fiesta en la capilla.Lass siestas en las tardes de verano. Lass juntanzas en las matanzas.El olor de las fincas recién estercadas.Los amigos que duran toda la vida.....todo esto y mucho más hace que Correchouso valga la pena.

    XXX

    DICCIONARIO SEXUAL GALLEGO.

     

     

     

     

     

     

    A cona, conacha,boca del cuerpo, berberecha,castaña, chocho, bicha,perrecha,peseta:dícese de la parte externa del órgano sexual femenino.

     

    O carallo, aparato,minga , gaita, rabo:dícese de la prolongación externa (más o menos larga) del órgano sexual masculino.

     

    Os collós,bolas, cirolas,saco:dícese de las glándulas que acumulan el semen del aparato reproductor de los animales machos (incluídos los humanos)

     

    A foda,meter un ferrete, chingar, ir al pajar ,hacer alegrías, tapar los agujeros, joder:dícese del acto reproductor en sí mismo.

     

    As tetas: peras, domingas, lolas,perolas,mamadeiras,munguideiras:dícese de los abultamentos (de máis o menos notoriedad) que poseen las hembras  mamíferas para alimentar a sus  cachorros.

     

    Estar empitonada:dícese de la hembra  mamífera que denota un abultamiento de los pezones  en sus  glándulas mamarias.

     

    Masturbarse,cambiar el aceite, abanear el peral ,manola,gaiola, tocar la gaita:dícese del acto de buscar el  propio placer masculino.

     

    Rapaciños ahogados :dícese del  preservativo o anticonceptivo de goma.

    (Diccionario en construcción....si usas cualquier  otra palabra ....házmelo saber y lo añadiré)

    (

    ESCOGE TU ESTRELLA

     

     

                                                                                                                                                                                                                                        

     

                                                                                                                  

     

     

     

     

     

     

                                                          

     

     

     

     

     

     

     

                 

                         

     

     

                                                                                                                                                                                                                     

                  

     

     

     

     

                                                                                                                                                                                                              

     

     

     

     

     

     

                                                                                                                                             

     

     

                                                          

     

     

     

     

     

     

                                                                                                                                                                                                                                    

    18 mai

    refrán 8

                                                            

     

    Cómo me gustaría verme algunha vez, sen conocerme....e só despois darme conta de que era eu.

    refrán 7

                                                            

     

    Se non houbese oscuridade, non habería soños.

    refrán 6

                                                            

     

    A vida é eso que está pasando mentras desexas que pase outra cousa.