-------------------------O CIPRIANILLO--------------------------------

Fálase en Correchouso de certo libro máxico que rondaba polo pobo titulado "CIPRIANILLO" .Un libro de bruxería, de demos, de tesouros.Quen o tuvo nas súas maus e abriu as súas páxinas non quere nin falar do que alí leu.Conxuros, maleficios,maxia negra e ..... Actualmente non se coñece o paradeiro desde exemplar embruxado.

--------------------OS CORVOS------------------------------------------------------------------

Estas aves negras son de mal agüero, cando desde Correchouso se oen insistentemente ou cuando voan formando unha cruz dícese que rondan un alma en pena ou que anuncian unha inminente morte.

 -

------------------ CANDO O CAN FAI COMO O LOBO--------------------------------

Outro mal agüero, é que algún dos cas do pobo se poña a oulear coma o lobo diante dalgunha casa, e máis se hai alguén enfermo nela.....ese ouleo lastimeiro anuncia a pena do final que chega...

 

 

 

 

 

 

 

-----------------------------  A SANTA COMPAÑA -------------------------------------

                        

 Ser ánimas é o noso futuro. Así viviremos despois da nosa morte.A Santa Compaña é unha procesión de ánimas que acompañan sempre a un vivo para facerlle ver que o están esperando...Ás veces lévanno xa no ataúde. Son espectros invisibles que normalmente se mostran a familiares da ánima que queren levan con eles.

"A Santa Compaña
(poema celta)

Por veces recordo camiños  perdidos
que sólo transitan persoas feridas,
como almas en pena sen destino certo,
largas procesións que buscan a vida.

Marchan pola senda do silencio grave,

coa vista fixa, sen decir palabra.

A xente do pobo sabe de quen falo,

só que a miran sen querer nombrala.

Ambulan veredas de bosques cerrados

sempre acompañados de lúa en menguante

e cruzan os surcos de trigales baixos,

véndose ó lonxe como agonizantes.

Dicen que nas noites de niebla temprana

alumbran o seu paso con candiles tenues.

Non  se ven estrelas, os cas non ladran,

como por respeto á
Santa Compaña...

 

 

 

 -

----------------------- AS ÁNIMAS DO PURGATORIO --------------------------------

Cando nos vamos deste mundo, vivimos para sempre en forma de ánimas....pero non todas as ánimas alcanzan a felicidade eterna...algunhas viven no purgatorio queimándose e penando porque algo lles quedou por facer no noso mundo.

 A única maneira de deixar o purgatorio é saldar as contas pendentes....as ánimas do purgatorio aparécenselle a familiares ou amigos e pídenlle que paguen aquela misa que lles quedou por pagar ou que fagan aquelo que lles quedou pendente....só cuando o consiguen desaparecen e viven para sempre fora do temeroso purgatorio.

------------------------------------ OS ASUSTANENOS -------------------------------

Todos os pais e avós se encargaban de que os nenos souberan os peligros ós que se enfrentaban cando se portaban mal ou cando traspasaban os límites do pobo.... Dous homes malos estaban desexando pillar os nenos e facerlles o peor.... O Sacaúntos e o temible Home do Saco.Estes contos valían para que os rapaces se desen conta do horrible que sería ser capturados por eles:

"O Home do Saco"

Polos pobos viaxaba un home cun saco ó lombo.Cada vez que chegaba a un novo pobo ía a praza e sentábase nunha pedra co saco ós pés. Cando se reunía a xente ó seu redor, sacaba un coitelo moi grande e berraba:"canta saco canta, si no te meto la lanza" .....e o saco empezaba a cantar  cunha voz fermosísima. Un día fíxoselle de noite nun pobo e pediu casa pra quedar a durmir, ofreceulla unha muller que tiña unha nena pequena na casa. A esa nena picoulle a curiosidade....cómo sería un saco máxico por dentro...así que esperou que caira a noite e cando o oiu os ronquidos do home ,entrou á habitación e abriu o saco..........dentro había nenos pequenos como ela, famélicos e temerosos.....eran os nenos os que cantaban baixo a amenaza da lanza.....a nena quixo botarse a correr e contarllo a súa mai, pero o home do saco despertou e meteuna cos demais no saco.En canto foi de día, o home  colleu o pesado saco e seguiu o seu camiño, parando aquí e alá presumindo do seu "saco máxico".Da nena nunca máis se soupo.

" O Sacaúntos ou Sacamantecas"

 Era un home grande e mal vestido, cunha mirada terrible. Escondíase nas inmediacións dos pobos esperando coller algún neno....cando algún se acercaba collíao e sacáballe o unto, toda a graxa ....desfacíaos como se fosen un porco para quitarlla. Unha vez tiñan o unto marchaban ó bosque onde o comía pra volverse forte e vigoroso coma os nenos.Cada vez que un neno se alonxaba do pobo....o seu fin era terrible.

-------------------------------------- AS MEIGAS---------------------------------------

 As meigas, bruxas, magas...son adoradoras do diaño, poden facer maleficios...para o pobo representan o mal , o pecado.., pero tamén a arma para librarse de dolores, de encantamentos, para adiviñar o futuro.Este amor/temor ás meigas fai que ninguén se atreva a negar a súa existencia: "Eu non creo nas meigas...pero haberlas, hailas"

-------------------------------- O MAL DE OLLO -------------------------------------

 Hai certas persoas capaces de trasmitir polos ollos o que teñen na alma...son persoas perigosas, das que hai que librarse, porque se te envidian ou che desexan mal , cunha mirada bótanche "mal de ollo".Hai que pasar rápido por onde están elas, e evitar miralas fixamente,pois coas súas miradas pódennos mandar enfermidades eternas.É tal o poder que emanan que ó seu paso o rebaño de ovellas espállase, os corvos fuxen despavoridos, o vento sopla con forza ó seu paso.Se algunha delas nos vota o mal de ollo, debemos recurrir a ritos para librarnos del...cousa nada fácil, créanme.